هزارتو | مجمع هواداران هنر و ادبیات ژانری

صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 22

Hybrid View

  1. #1
    کاربر عضو

    تاریخ عضویت
    5th December 2016
    محل سکونت
    NightSide
    نوشته ها
    22
    تشکر
    35
    تشکر شده : 65 بار در 27 پست

    داستان بلند : اسیر

    سلام به همه ی دوستان گل این انجمن.من یه تازه وارد و عاشق نویسندگی خصوصا به سبک فانتزی جنایی و ترسناک هستم!این چهارمین رمان بلندمه که چون تازه ساختم نقصای زیادی داره ولی امیدوارم با نقدای شما عزیزان برطرف بشه...شخصیتها خارجی هستن چون نیازه که اینطور باشه...امیدوارم بتونم تو سه دقیقه جذبتون کنم!ژانر رمان ترسناک و درامه.داستان درباره ی یه دختر بدبخت بیچاره اس که تصمیم گرفته درست زندگی کنه پس با یه کار درست شروع کرده که...
    نمیدونم چطور جرات کردم بین این همه استاد قهار و با تبهر داستانم و بزارم اما با نام و یاد خدا...اغاز میکنم!



    همانطور که کنجکاوانه نگاهش را به اطرافش می انداخت و سعی داشت ربطی بین دکوراسیون خانه و بزرگی بیش از اندازه اش پیدا کند، چشمش به آینه قدی روی دیوار افتاد. یک لحظه ایستاد. موهای قهوه ای سوخته اش به طرز فجیعی از زیر شالش بیرون زده بود. کلافه ان را روی شانه اش انداخت و موهای فرش نمایان شد. خود میگفت که ان موهای فر و قهوه ای اصلا با پوست سفید و چشمان سیاهش جور در نمی آمد. دستش را روی گونه های پر حجمش گذاشت و با ناراحتی به اخرین باری که به قصد سرچ یک رژیم غذایی مناسب به اینترنت مراجعه کرده بود فکر کرد. البته که دیگر سراغ ان کوفتی نمیرفت. آینه را بیخیال شد؛ زیرا اگر کمی بیشتر به آن نگاه میکرد دیوانه میشد. هنوز هم جایی از ذهنش داشت فکر میکرد که هرگز اینقدر تپل و کوتوله نبوده است... به سختی حواسش را به قدم هایش داد. پایش روی هر پله که میرفت صدای غیژ غیژ چوب، سکوت بیمناک خانه را گروگان میگرفت و تا رسیدن به پله ی بعدی پسش میداد. سعی میکرد نگاهش را از روی کاغذ دیواری های پاره پوره و کهنه ی روی دیوار چوبی خانه بگیرد. پنجره های بلندی که سه برابر قدش بودند و با پرده های بلند و تیره ای پوشیده شده بودند در دو طرفش قرار داشتند. خانه تماما از چوب ساخته شده بود و تاریکی و سکوت خانه وهمناک بود. به پایان پله ها یعنی همان طبقه دوم که رسید کمی ایستاد. از لحظه ای که با کلید های اهدایی بنیامین، پسر رادمنش داخل خانه شده بود احساس خوبی نداشت. برای گرم کردن خودش، خودش را در آغوش گرفت. دو در سمت چپش قرار داشت و یک راهروی طویل درست رو به رویش بود. تابلویی که منظره ی دشتی بی انتها را به رخ میکشید بالای کتابخانه کوچکی که انجا قرار داشت کار گذاشته شده بود. کمی که به چپ مایل شد فهمید سمت چپش نیز همینطور طراحی شده و انتهای دو راهروی چپ و راست به یکدیگر میرسید و دری بزرگتر و نسبتا شیک تر از بقیه که او تنها قادر به دیدن یک چهارمش بود انجا قرار داشت.حدس زد که رادمنش انجا باشد. پیرمرد خرفت و کر و کوری که قرار بود پرستار 24 ساعته اش باشد ان هم با حقوق 150000 هزار تومان در ماه.او به محض دیدن رقم 15 به همراه چهار صفر کار را قبول کرده بود و تا قبل از دیدن پسر رادمنش نمیدانست دقیقا باید چه غلطی بکند. البته هنوز هم نمیدانست منتها کمی کمتر از قبل. به همان سمت به راه افتاد و وقتی جلوی در رسید فهمید که بازهم در چپ و راستش راهروهایی وجود دارند که انتهایشان به هم وصل میشود و ظاهرا این روند تا اخر خانه ادامه داشت... کمی به در بزرگ و چوبی زیبای رو به رویش خیره شد. نقش و نگار های زیبا و در عین حال بی معنی ای روی در حک شده بود. دستش را روی فرو رفتگی ها گذاشت و با دقت اخم کرد. یک طوری بود. به هیچ وجه حس خوبی را منتقل نمیکرد. دستش را روی دستگیره ی در گذاشت تا بی اجازه وارد شود. اما از انجایی که قرار بود دیگر آن سوزان قدیمی نباشد به رسم ادب خودش را کنترل کرد و ابتدا در زد؛ به شخصه این را پیشرفت بزرگی برای خودش میدید...!
    با صدای رسایش خواند: آقای رادمنش؟!
    صدای قابل توجهی نیامد اما یک صدایی مانند خفه شدن میشنید. از انجایی که بنیامین، پسر رادمنش گفته بود که پدرش در صحبت کردن نیز لکنت شدید دارد احتمالا این صدا نیز متعلق به شخص رادمنش بود.در کمی باز بود و او از لای ان پاهایی را که زیر ملحفه پنهان شده بودند را میدید. احتمالا رادمنش در خواب به سر میبرد؛ با این حال او از رادمنش انتظار اجازه صادر کردن را نداشت پس در را باز کرد و داخل شد و گستاخانه به تخت خیره ماند. سپس به رادمنشی که به سختی ویلچرش را چرخاند و رویش را از پنجره گرفت تا به اون بنگرد نگاه کرد...آنجا بود که فهمید کار سختی در پیش دارد. او آن پاهای زیر ملحفه را هنوز از یاد نبرده بود...
    به سختی به خودش جرات داد و کمی جلوتر رفت. سعی میکرد صدایش نلرزد لیکن اصولا او رابطه ی خوبی با افراد مذکر نداشت به جز درون تخت خواب!
    اه لعنتی! باز هم این افکار خبیث... این ذهن منحرفش را باید یک طوری کنترل میکرد. حواسش را جلب گفتارش کرد و گفت: سوزان کیهانی هستم. پرستار 24 ساعته اتون! پسرتون اقای رادمنش من و استخدام کرد. گفت کارش خیلی بیشتر شده و ممکنه هفته ها یا گاها حتی ماه ها نباشه ولی در حالت عادی ساعت ده شب خونه اس. وقتایی که اون نیست وظیفه ی چرخوندن زندگیتون با منه...
    چیز دیگری برای گفتن به ذهنش نرسید. تا همینجا هم زیاده روی کرده بود. اخر او اصلا ادم پرحرفی نبود؛ علاقه ای هم نداشت باشد. کمی جلوتر رفت و وقتی فاصله اش با ویلچر رادمنش به حد عادی رسید با لبخندی که سرمایش خودش را هم ازار میداد گفت: از اشناییتون خوشبختم اقای رادمنش ...!
    ویلچر کمی چرخید. میدانست تکان دادن دست رادمنش برایش خیلی سخت است. اما بی رحمانه کنجکاو بود ببیند تا کجا میتواند پیش برود. بنیامین هنوز به او نگفته بود چه بلایی بر سر پدرش امده است؛ و او در زندگی سگی ای که داشت یاد گرفته بود همیشه کمی احتیاط لازم است!
    رادمنش به سختی دستش را چند سانت از دسته ی ویلچر فاصله داد. او تا به حال فکر نکرده بود همین حرکت دستی که به اسانی انجامش میداد چه قدر میتوانست سخت باشد. یعنی او هم یک روز به وضعیت رادمنش دچار میشد؟ اوه نه! صورت نرم و صافش هرگز انقدر چروک نمی انداخت!
    وقتی از بالا امدن دست رادمنش و خارج شدن صدای واضحی از دهانش -که مثل ماهی باز و بسته میشد- دلسرد شد خودش دست او را گرفت و لبخند زورکی ای زد؛ به هیچ وجه این لبخند زورکی بخاطر ناخواسته بودن این دست دادن نبود، بلکه تازه فهمیده بود دمای بدنش چه قدر پایین است!
    با اطمینان میتوانست عددی منفی صفر را نام ببرد! میدانست که معمولا نباید اینقدر سرد باشد اما... به او چه اصلا؟او که ترک تحصیل کرده بود همین را هم که میدانست اضافی بود. سعی کرد عادی باشد. به سمت تخت رادمنش حرکت کرد تا مرتبش کند و درهمان حال اهنگی را زیر لب زمزمه میکرد. میخواست رادمنش کمی بخوابد تا او با خیال راحت نگاهی به اطراف خانه بیندازد. لیکن به محض اینکه پتو را کمی از تخت فاصله داد دستی به گرمای یک کوره ی درحال سوختن دستش را گرفت. جیغ بلندی کشید و به عقب پرید. درحالی که قفسه سینه اش مرتب بالا و پایین میشد به رادمنش نگاهی انداخت. قطره اشکی از چشمان او بر زمین افتاد. سوزان با نفس نفس بلند شد و به سمتش رفت. او هنوز هم منتظر به رادمنش خیره بود، اما نه به خاطر ترس...!
    بلکه سوزان در دوران پرستاری کوتاهی که گذرانده بود تنها تا حد یک امپول پیش رفته بود؛ او معنی این مایع لزج و حال به هم زن بیرون امده از دهان رادمنش را نمیدانست... ترس چند لحظه پیشش را فراموش کرد -گرچه هنوز هم انتهای قلبش درحال هری پایین ریختن بود و حسی به او میگفت دیشب چیزی نکشیده بود تا ان دست داغ را یک توهم فرض کند- اما در هر صورت او وظیفه داشت از رادمنش نگهداری کند.حالا به هر قیمتی...پس روبه روی رادمنش و روی زمین زانو زد و دستش را دو طرف صورتش گذاشت و یکسره گفت:اقای رادمنش؟اقای رادمنش!رادمنش؟
    بدجور میلرزید.دمای بدنش نیز شدیدا اتصالی داشت. یک لحظه گرم مانند کوره یک لحظه سرد مانند یخچال. یا حتی بیشتر!
    تنها فکری که به ذهن معیوب سوزان (که اصلا با اورژانس میانه ی خوبی نداشت؛ حالا هر چه قدر هم ضروری باشد) رسید، حمام بود! او تا به حال یک پیرمرد را به حمام نبرده بود که بشوردش؛ اصولا برای کارهای دیگری به حمام مراجعه میکرد! اما فهمیده بود که این بار فرق دارد و اخرین حد توانش را به کار برد تا خاطرات گذشته مانع از انجام وظیفه اش به بهترین نحو نشوند. او روی اینکه کارش را درست انجام بدهد بدجور حساس بود!
    ویلچر رادمنش را به سمت راست راند و دری را که احتمال میداد حمام باشد باز کرد. حدسش درست از اب درامد. ویلچر را از طریق سطح شیب داری که مختص به خودش بود بالا برد و وارد حمام شد. به جرات میتوانست بگوید حمامش نصف خانه و در کمال تعجب، بسیار شیک بود. البته میدانست اصلا وقت بررسی اوضاح حمام را ندارد و بله! او بعدا هم میتوانست وارسیش کند!
    پس ویلچر را نگه داشت و روی رادمنش خم شد. رادمنشی که به طرز عجیبی درون چشمهایش خیره بود و انگار دنبال چیزی میگشت. سعی کرد خودش را بی تفاوت نشان بدهد. تیشرت سفید و رنگ و رو رفته ی رادمنش را از تنش دراورد. سپس پایینتر رفت و شلوار و شورتش را هم در اورد. کمی تعجب کرد اما نگذاشت حالت چهره اش عوض شود. آلت تناسلی رادمنش زخم بود و او تا به حال چنین چیزی را ندیده بود. ندایی درونش میگفت:بیخیال سوز!
    و او هم ترجیح داد بی چون و چرا به حرف ندای درونی اش گوش کند!
    حالا رادمنش کاملا لخت و البته به دلایل نامعلومی بی حال بود. شیر اب را باز کرد و منتظر ماند پر شود. درهمان حال فکر کرد که انتقال اقای رادمنش از روی ویلچر به درون وان نباید انقدرها هم سخت باشد؟ خب میتوانست ویلچرش را در نزدیکی وان کج کند تا بیفتد. هم کمی میخندید هم خیلی راحتتر میشد اما...لعنتی!
    حسی به او میگفت دلش برای سوزان قبلی بودن تنگ شده است! همانی که حمید صدایش میزد "کوالای وحشی!"...همانی که نای بلند شدن از تخت و تعویض لباسهایش را هم نداشت...همانی که...
    افکارش را وقتی که اب لبریز شده از وان به زیر پایش رسید رها کرد. سعی کرد کمی انسانیت به خرج بدهد. به سختی دستش را به زیر رادمنش رساند و کشان کشان او را به ارامی درون وان گذاشت. انقدر ها هم که فکر میکرد سنگین نبود. باید وزنش را از بنیامین میپرسید. رادمنش به محض برخورد تنش با اب لبخند گرمی زد و قدردان نگاهش کرد.او از این نگاه ها در حمام زیاد دیده بود اما چشمهای طوسی رادمنش و موهای یکدست سفید و پوست کک مکیش جلوه ی خاصی به این نگاه داده بود. پودر بدن شوی مخصوصش را در وان خالی کرد و با لبخندی که سعی میکرد به گرمی مال او باشد گفت: فقط انجام وظیفه اس...
    به سرعت از حمام خارج شد و رامنش را به حال خودش تنها گذاشت. نگاه دیگری روانه تخت کرد. دست به سینه اخمی کرد و در فکر فرو رفت. ظاهرا کسی انتظار یک مهمان ناخوانده مثل او را نداشت...!
    ویرایش توسط Talkhand : 4th January 2017 در ساعت 09:45 PM
    چیزهایی توی ذهنم هست که کسی نمیبینه...
    چیزهایی توی ذهنت هست که فقط من میفهمم...!

  2. 7 کاربر از پست Talkhand تشکر کرده‌اند .


  3. #2
    کاربر عضو

    تاریخ عضویت
    12th August 2014
    محل سکونت
    تهران
    نوشته ها
    368
    تشکر
    1,006
    تشکر شده : 1,780 بار در 399 پست
    مرسی ولی بیشتر به داستان ترجمه می‌خورد تا یه داستان تالیفی. قراره ادامه داشته باشه دیگه؟ اگر اجازه بدی نظرم رو وقتی می‌دم که کلیت داستان رو خونده باشم. منتظر بقیش هستم.
    ای شب چه می‌کشانی در خاک و خون شفق را؟ فردا دوباره آیند از راه نیزه‌داران!

  4. 4 کاربر از پست blood-angel تشکر کرده‌اند .


  5. #3
    کاربر عضو

    تاریخ عضویت
    5th December 2016
    محل سکونت
    NightSide
    نوشته ها
    22
    تشکر
    35
    تشکر شده : 65 بار در 27 پست
    البته!ادامه داره.
    ممنونم.
    چیزهایی توی ذهنم هست که کسی نمیبینه...
    چیزهایی توی ذهنت هست که فقط من میفهمم...!

  6. 2 کاربر از پست Talkhand تشکر کرده‌اند .


  7. #4

    پشت صحنه

    تاریخ عضویت
    20th October 2014
    نوشته ها
    317
    تشکر
    1,554
    تشکر شده : 1,993 بار در 409 پست
    عرض کنم که حالا تازه نصف صفحه از داستان رفته، ولی به نظر جالب میاد. خونه‌ی نیمه خرابه‌ی بزرگ و پیرمرد علیل و دختر تنها و اینا. حالا ایشالا ادامه‌ش میاد ببینیم دختره قراره اسیر پیرمرده بشه یا پیرمرده قراره اسیر دختره بشه یا جفت‌شون قراره اسیر پسره بشن یا تریپ چیه d:
    درود بی‌کران به‌تون خلاصه.

    حالا در ادامه بنده به این صورت نظراتی چند بر شما پرتاب می‌کنم:

    اول یه نکته‌ی بی‌ربط رسم‌الخطی. نقطه و ویرگول و نقطه‌ویرگول و اینا به کلمه‌ی قبلی می‌چسبن ولی از کلمه‌ی بعدی جدا باید باشن.
    مثلاً «گفتم:از اشناییتون خوشبختم اقای جونز...!»
    بهتره باشه «گفتم: از اشناییتون خوشبختم اقای جونز...!»
    (اون سه نقطه علامت تعجب هم شاید لازم نباشن اون‌جا d: )

    یه کم زبانش دشواری داشت به نظرم، یا شایدم سلیقه‌ای باشه و من عادت نکردم هنوز به زبان راوی.
    ولی مثلاً این تیکه رو در نظر بگیرین «خانه که نه،قصری بود برای خودش؛البته بی سلیقگی صاحبش کوچکترین نیازی به دقت نداشت...!» راوی داره سعی می‌کنه بگه که خونه گنده‌س ولی درب و داغونه. قبلش هم گفته که کاغذ دیواریا پاره‌ان و اینا. منتها «کوچک‌ترین نیازی به دقت نداشت» یه کم شاید زیادی پیچ‌خورده‌س.
    حالا شاید دارم گیر الکی می‌دم d:

    بعضی از توصیفات خونه هم واضح نبودن، مثلاً من نفهمیدم درست که راهروئه چه‌طوری موازیه با درهای سمت چپ، و چه‌طوری یه راهروی دیگه هم اون وره و چه‌طوری اینا به هم می‌رسن دقیقاً.
    حالا الآن خیلی مهم نیستن اگه من بفهمم راهروها چه‌طورین، ولی اگه بعداً می‌خواین از معماری خونه تو پلات استفاده کنین بهتره اینا روشن‌تر باشن d:

    حالا این هم شاید سلیقه‌ای باشه، ولی روایت سوم شخص با زاویه دید روی قهرمان رو هم شاید بد نباشه امتحان کنید.
    یعنی مدل دانای کل نه، از این مدلا که سوم شخصه ولی به درونیات یکی از کاراکترا واقفه و به بقیه نه.
    من احساسم اینه که اون‌جوری از راوی اول شخص بهتر در میاد، منتها ممکنه به خاطر این باشه که اخیراً چندتا داستان اون‌جوری خوندم جو گرفته منو ((:
    ولی مثلاً این تأکید روی سابقه‌ی خراب قهرمان به نظرم خیلی خوب در نمیاد این‌جوری توی روایت اول شخص و یه مقدار تو ذوق می‌زنه، ولی توی روایت سوم شخص شاید بهتر در بیاد.

    به صورت یه کم بی‌ربط هم بگم که چهارصدهزار دلار (با فرض این‌که دلار آمریکا باشه و مثلاً دلار زیمبابوه نباشه) خیلی پوله. حتی چهارصدهزار دلار در سال هم خیلی پوله هم‌چنان. میانه حقوق پرستار (بسته به تخصص‌ش) یه چیزی بین ۶۰ تا ۷۰ هزار دلاره در سال مثلاً.

    خلاصه این بود انشای من در مورد فلان.
    ویرایش توسط arfsp : 4th January 2017 در ساعت 05:45 AM
    .meh

  8. 5 کاربر از پست arfsp تشکر کرده‌اند .


  9. #5
    کاربر عضو

    تاریخ عضویت
    5th December 2016
    محل سکونت
    NightSide
    نوشته ها
    22
    تشکر
    35
    تشکر شده : 65 بار در 27 پست
    نقل قول نوشته اصلی توسط arfsp نمایش پست ها
    عرض کنم که حالا تازه نصف صفحه از داستان رفته، ولی به نظر جالب میاد. خونه‌ی نیمه خرابه‌ی بزرگ و پیرمرد علیل و دختر تنها و اینا. حالا ایشالا ادامه‌ش میاد ببینیم دختره قراره اسیر پیرمرده بشه یا پیرمرده قراره اسیر دختره بشه یا جفت‌شون قراره اسیر پسره بشن یا تریپ چیه d:
    درود بی‌کران به‌تون خلاصه.

    حالا در ادامه بنده به این صورت نظراتی چند بر شما پرتاب می‌کنم:

    اول یه نکته‌ی بی‌ربط رسم‌الخطی. نقطه و ویرگول و نقطه‌ویرگول و اینا به کلمه‌ی قبلی می‌چسبن ولی از کلمه‌ی بعدی جدا باید باشن.
    مثلاً «گفتم:از اشناییتون خوشبختم اقای جونز...!»
    بهتره باشه «گفتم: از اشناییتون خوشبختم اقای جونز...!»
    (اون سه نقطه علامت تعجب هم شاید لازم نباشن اون‌جا d: )

    یه کم زبانش دشواری داشت به نظرم، یا شایدم سلیقه‌ای باشه و من عادت نکردم هنوز به زبان راوی.
    ولی مثلاً این تیکه رو در نظر بگیرین «خانه که نه،قصری بود برای خودش؛البته بی سلیقگی صاحبش کوچکترین نیازی به دقت نداشت...!» راوی داره سعی می‌کنه بگه که خونه گنده‌س ولی درب و داغونه. قبلش هم گفته که کاغذ دیواریا پاره‌ان و اینا. منتها «کوچک‌ترین نیازی به دقت نداشت» یه کم شاید زیادی پیچ‌خورده‌س.
    حالا شاید دارم گیر الکی می‌دم d:

    بعضی از توصیفات خونه هم واضح نبودن، مثلاً من نفهمیدم درست که راهروئه چه‌طوری موازیه با درهای سمت چپ، و چه‌طوری یه راهروی دیگه هم اون وره و چه‌طوری اینا به هم می‌رسن دقیقاً.
    حالا الآن خیلی مهم نیستن اگه من بفهمم راهروها چه‌طورین، ولی اگه بعداً می‌خواین از معماری خونه تو پلات استفاده کنین بهتره اینا روشن‌تر باشن d:

    حالا این هم شاید سلیقه‌ای باشه، ولی روایت سوم شخص با زاویه دید روی قهرمان رو هم شاید بد نباشه امتحان کنید.
    یعنی مدل دانای کل نه، از این مدلا که سوم شخصه ولی به درونیات یکی از کاراکترا واقفه و به بقیه نه.
    من احساسم اینه که اون‌جوری از راوی اول شخص بهتر در میاد، منتها ممکنه به خاطر این باشه که اخیراً چندتا داستان اون‌جوری خوندم جو گرفته منو ((:
    ولی مثلاً این تأکید روی سابقه‌ی خراب قهرمان به نظرم خیلی خوب در نمیاد این‌جوری توی روایت اول شخص و یه مقدار تو ذوق می‌زنه، ولی توی روایت سوم شخص شاید بهتر در بیاد.

    به صورت یه کم بی‌ربط هم بگم که چهارصدهزار دلار (با فرض این‌که دلار آمریکا باشه و مثلاً دلار زیمبابوه نباشه) خیلی پوله. حتی چهارصدهزار دلار در سال هم خیلی پوله هم‌چنان. میانه حقوق پرستار (بسته به تخصص‌ش) یه چیزی بین ۶۰ تا ۷۰ هزار دلاره در سال مثلاً.

    خلاصه این بود انشای من در مورد فلان.

    اول ازهمه بسیار خوشحالم که ذره ای از داستان خوشتون اومده وخیلی ممنونم که نقد کردی.
    من همیشه با این فاصله ی بعد جمله مشکل داشتم ولی چشم تو قسمت بعدی درستش میکنم.مرسی که ذکر کردی.
    من این دشواری زبان و دوست دارم.حالا دقیق مطمعن نیستم که درست باشه یا نه!
    اتفاقا همه ی داستانای من راوی سوم شخص بودن ولی به نظرم این داستان اگه سوم شخص میشد یه طوری بود واسه همین خواستم یه بارم اول شخص و امتحان کنم

    ببخشید من توصیفم از فضای داستان بده.تو قسمتای بعد جبران میکنم.

    اون چهارصده؟؟؟؟؟؟من واقعا معذرت میخوام اون درواقع چهله که اشتباه شد.درستش کردم الان

    خیلی خیلی ممنونم که داستان و نقد کردی و نظرتو گفتی
    چیزهایی توی ذهنم هست که کسی نمیبینه...
    چیزهایی توی ذهنت هست که فقط من میفهمم...!

  10. کاربران زیر از پست Talkhand تشکر کرده‌اند:


  11. #6
    ناظم

    تاریخ عضویت
    31st December 2015
    محل سکونت
    هتل چت باكس
    نوشته ها
    249
    تشکر
    1,985
    تشکر شده : 841 بار در 333 پست
    چيزه منم ميخوام نظر پرت كنم:)
    خب اولا كه نثر خيلي ترجمه اي بود. بيش از حد حتي. به نظرم يه خرده ازاين حالت درش بيار و زاويه ديدم عوض كني بهتر ميشه. مثل هموني كه عر گفت سوم شخص درون گرا. به نظرم خيلي راحت تر و زيبا تر پيش ميره داستانت. بعد طرف چهارصد هزاردلار پول ميگيره در ماه؟ دي: سيريسلي؟ شايد واسه شغل آيندم به پرستاري روي آوردم دي: بعد ميشه يه توضيح اختصاصي برا من راجع به خونه هه بدي؟ من هيچ ايده ندارم چه شكليه.

    يه نكته اي كه من نفهميدم اينه كه خب چرا داستانه الان نميشد مثلا اصغر وسكينه باشه؟:)) چون كلمه آلت تناسلي توش هست؟ زيبا ترهم ميشد اگه بومي بود در نظرم. شخصيت پرستاره رو خيلي دوست داشتم. خوب پردازش شده بود وآفرين بهت حتي. اما پيرمرده رسما بي شخصيت بود:)) به نظرم يذره قيافه هاشون رو بيشتر توصيف ميكردي جاي دوري هم نميرفت. مثلا طرف ميزده فلان سالش باشه، موهاش فولان رنگه وايطو خلاصه.
    يذره به نظرم شخصيتاي ديگه جز جني رو سرسري درست كردي. مثلا پسر پيرمرده يا اينكه چرا به طرف ميگفتن كوالاي وحشي به توضيح نياز داشت. دركل توضيحات و توصيفات يا گنگ بودن يا اصلا كلا نبودن دي:

    دركل بدم نيومد از داستانه و منتطر ادامشم.



    There's lot of people around me. But I feel lonely

  12. 4 کاربر از پست ali rbn تشکر کرده‌اند .


  13. #7
    پشت صحنه

    تاریخ عضویت
    3rd December 2014
    محل سکونت
    Perth WA
    نوشته ها
    322
    تشکر
    860
    تشکر شده : 2,074 بار در 373 پست
    نقل قول نوشته اصلی توسط ali rbn نمایش پست ها
    سوم شخص درون گرا
    درست اینه: سوم شخص درون نگر
    دق که ندانی که چیست گرفتم

  14. 5 کاربر از پست darkheart تشکر کرده‌اند .


  15. #8
    کاربر عضو

    تاریخ عضویت
    5th December 2016
    محل سکونت
    NightSide
    نوشته ها
    22
    تشکر
    35
    تشکر شده : 65 بار در 27 پست
    نقل قول نوشته اصلی توسط ali rbn نمایش پست ها
    چيزه منم ميخوام نظر پرت كنم:)
    خب اولا كه نثر خيلي ترجمه اي بود. بيش از حد حتي. به نظرم يه خرده ازاين حالت درش بيار و زاويه ديدم عوض كني بهتر ميشه. مثل هموني كه عر گفت سوم شخص درون گرا. به نظرم خيلي راحت تر و زيبا تر پيش ميره داستانت. بعد طرف چهارصد هزاردلار پول ميگيره در ماه؟ دي: سيريسلي؟ شايد واسه شغل آيندم به پرستاري روي آوردم دي: بعد ميشه يه توضيح اختصاصي برا من راجع به خونه هه بدي؟ من هيچ ايده ندارم چه شكليه.

    يه نكته اي كه من نفهميدم اينه كه خب چرا داستانه الان نميشد مثلا اصغر وسكينه باشه؟:)) چون كلمه آلت تناسلي توش هست؟ زيبا ترهم ميشد اگه بومي بود در نظرم. شخصيت پرستاره رو خيلي دوست داشتم. خوب پردازش شده بود وآفرين بهت حتي. اما پيرمرده رسما بي شخصيت بود:)) به نظرم يذره قيافه هاشون رو بيشتر توصيف ميكردي جاي دوري هم نميرفت. مثلا طرف ميزده فلان سالش باشه، موهاش فولان رنگه وايطو خلاصه.
    يذره به نظرم شخصيتاي ديگه جز جني رو سرسري درست كردي. مثلا پسر پيرمرده يا اينكه چرا به طرف ميگفتن كوالاي وحشي به توضيح نياز داشت. دركل توضيحات و توصيفات يا گنگ بودن يا اصلا كلا نبودن دي:

    دركل بدم نيومد از داستانه و منتطر ادامشم.

    چون داستان خارجکی بود سعی کردم یه عالمه داستان خارجی بخونم تا با جوش اشنا شم واس همین ترجمه ای شده.زاویه ی دید...خب باشه حتما عوضش میکنم.
    اون چهارصده اشتباه شده بودببخشید
    یه مشکل خیلی خیلی بدی که دارم و خیلیا هم بهم میگن اینه که وقتی داستان مینویسم چون خودم خونه رو تصور میکنم حس میکنم خوانندم میتونه تصور کنه و دیگه اینارو به عهده ی خودش میزارم و هیچ توضیحی از اوصاف خونه نمیدم.باید سعی کنم توصیفاتم بیشتر باشه مرسی که ذکر کردی.
    دقیقا به خاطر همون الت تناسلیه من داستان و خارجی کردم ولی حالا که گفتی حتما عوض میکنم.
    خیلییی ممنونم.چون دختره یه نمه شبیه خودم بود خوب در اومد.
    پیرمرده فلج بود زیاد بهش توجه نکردم.البته در اینده شخصیت اونم مشخص میشه :دی
    همونطور که گفتم این باز مبر میگرده به توصیفات کم من و طرز فکر اشتباهم.حتما بیشتر توصیف میکنم مثلا این قسمت دختره بیشتر به قیافش توجه میکنه.
    جورج دوست پسر قبلی جنیفر بوده که کوالا تنبله و جنیفر وحشیه و ترکیب این دوتا شد کولای وحشی ولی چون نیاز نبود دیگه جورج و معرفی نکردم.جک هم به زودی میاد.
    خیلی خوشحالم که خوشت اومد و نقد کردی ایرادام و حتما درست میکنم


    نقل قول نوشته اصلی توسط darkheart نمایش پست ها
    درست اینه: سوم شخص درون نگر

    مرسی که گفتی :دی
    چیزهایی توی ذهنم هست که کسی نمیبینه...
    چیزهایی توی ذهنت هست که فقط من میفهمم...!

  16. 3 کاربر از پست Talkhand تشکر کرده‌اند .


  17. #9
    ناظم

    تاریخ عضویت
    31st December 2015
    محل سکونت
    هتل چت باكس
    نوشته ها
    249
    تشکر
    1,985
    تشکر شده : 841 بار در 333 پست
    خب من نسخه جديدم خوندم و يه تبريكب هم ميگم بهت:) ولي هنوز خيلي جاي كار داره.
    نثر يه دست نيست. يه جا دوم شخص شد حتي! من الان حدس ميزنم كه شما اومدي صرفا به ويرايش زدي و سوم شخصش كردي. اما به نطرم يه بازنويسي ميخواد اين داستان. يعني اينطوريه كه جمله و نثر خوب پيش ميره بعد يهو يه جمله ي اضافي مياد گند ميزنه به داستان:) دركل تو نثرت خيلي كار داري و براي بهتر شدنش بايد داستان (غير ترجمه) بخوني و بازنويسي كني اينو.

    يه چندجا اوندي چندتا اصطلاح خفن بزني منتها بيشتر اينطور شده كه با تف چسبوندي اصطلاحو:)) برا همين ميگم بازنويسي كن. چون اصطلاحاتت با نثرت جور در نمياد. پس يا بايد اصطلاحو خذف كني يا نثرو هماهنگ كني. توصيفات و توضيحاتت همچنان گيج كنندس و تغييري نكرده:) سوم شخصشم كه كردي الان بايد كاراكتر اصليتو يذره بيشتر توصيف كني. مثلا طرف قبل از اينكه وارد خونه شه به نيگا تو آينه به خودش بندازه. و اينطوري قيافش توصيف بشه.

    شما يه كار ديگه هم بكن برو يه ذره واجه زاويه ديدي كه داري مينوسي باهاش تحقيق كن. همين ديگه:)



    There's lot of people around me. But I feel lonely

  18. 2 کاربر از پست ali rbn تشکر کرده‌اند .


  19. #10
    کاربر عضو

    تاریخ عضویت
    5th December 2016
    محل سکونت
    NightSide
    نوشته ها
    22
    تشکر
    35
    تشکر شده : 65 بار در 27 پست
    نقل قول نوشته اصلی توسط ali rbn نمایش پست ها
    خب من نسخه جديدم خوندم و يه تبريكب هم ميگم بهت:) ولي هنوز خيلي جاي كار داره.
    نثر يه دست نيست. يه جا دوم شخص شد حتي! من الان حدس ميزنم كه شما اومدي صرفا به ويرايش زدي و سوم شخصش كردي. اما به نطرم يه بازنويسي ميخواد اين داستان. يعني اينطوريه كه جمله و نثر خوب پيش ميره بعد يهو يه جمله ي اضافي مياد گند ميزنه به داستان:) دركل تو نثرت خيلي كار داري و براي بهتر شدنش بايد داستان (غير ترجمه) بخوني و بازنويسي كني اينو.

    يه چندجا اوندي چندتا اصطلاح خفن بزني منتها بيشتر اينطور شده كه با تف چسبوندي اصطلاحو:)) برا همين ميگم بازنويسي كن. چون اصطلاحاتت با نثرت جور در نمياد. پس يا بايد اصطلاحو خذف كني يا نثرو هماهنگ كني. توصيفات و توضيحاتت همچنان گيج كنندس و تغييري نكرده:) سوم شخصشم كه كردي الان بايد كاراكتر اصليتو يذره بيشتر توصيف كني. مثلا طرف قبل از اينكه وارد خونه شه به نيگا تو آينه به خودش بندازه. و اينطوري قيافش توصيف بشه.

    شما يه كار ديگه هم بكن برو يه ذره واجه زاويه ديدي كه داري مينوسي باهاش تحقيق كن. همين ديگه:)


    همونطور که گفتی صرفا فقط خواستم سوم شخص شه تا قسمتای بعد و بهتر بنویسم وقتی که میخوام فایل پی دی اف و بزارم این نکته هایی که گفتید رو به داستان اضافه میکنم واونجا بازنویسی نهایی میشه ولی چون امکانش هست کسی دوباره بیاد و بخواد داستان و بخونه الان ویرایشش میکنم:)
    چیزهایی توی ذهنم هست که کسی نمیبینه...
    چیزهایی توی ذهنت هست که فقط من میفهمم...!

  20. 2 کاربر از پست Talkhand تشکر کرده‌اند .


صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •